We worden in onze tijd overspoeld door nieuws. Radio, televisie, internet, het gaat de hele dag door en berichten worden steeds herhaald. De narigheid overheerst, want ‘goed nieuws is geen nieuws’. Je moet er maar tegen kunnen. Hoeveel ellende kan een mens verdragen?
In mijn jeugd – ik heb het over de jaren vijftig, zestig en zeventig van de vorige eeuw – werd het nieuws trouwens ook beheerst door oorlogen, natuurrampen en een oliecrisis. Het verschil is dat al die ellende maar mondjesmaat tot je kwam. Sociale media en mobiele telefonie had je – gelukkig – nog niet en bij mij thuis werd er pas een televisietoestel aangeschaft toen ik een jaar of twintig was. De krant, De Rotterdammer, werd gelezen en af en toe ging de radio aan. Dat was het. Erg overzichtelijk. Van de radio herinner ik mij dat er ’s zondags werd geluisterd naar mr. G.B.J. Hiltermann, die ‘De Toestand in de Wereld’ besprak, en Wim Kan die op de oudejaarsavonden de politiek op de hak nam. Die radio en televisie zorgden ook voor ontspanning. In de ‘roaring sixties’ luisterde ik veel naar piratenzenders als Radio Veronica en Radio Noordzee, maar ook naar ‘De Dik Voormekaar Show’ van André van Duin, en op televisie waren veel programma’s te zien waarbij nog wat te lachen viel. Wat het nieuws betreft is er denk ik nóg een verschil met vroeger, en dat is de verharding die je ziet en merkt. De wereldpolitiek wordt beheerst door halvegaren voor wie een mensenleven niet telt en die alleen maar uit lijken te zijn op macht en eigenbelang. De binnenlandse politiek wordt beheerst door de spagaat, waarbij enerzijds veel burgers zich terecht zorgen maken over kostenstijgingen en anderzijds een kabinet dat zich, ook terecht, zorgen maakt over het ook in de toekomst betaalbaar houden van onze verzorgingsstaat. Ga d’r maar aanstaan! En dan is er ook nog de commotie over de opvang van asielzoekers. Die doet me trouwens denken aan het jaar 2015, toen het gemeentebestuur van Rotterdam aankondigde om een tijdelijk asielzoekerscentrum met maximaal 600 plekken te realiseren in IJsselmonde, in de zuidpunt van de Beverwaard. De beelden van de voorlichtingsavond hierover haalden het landelijke nieuws. Toenmalig burgemeester Aboutaleb kwam persoonlijk uitleg geven. Hij trad hard op tegen een lokale politicus die de populist uit ging hangen en tegen oproerkraaiers die, en dat zie je ook nu weer vaak, niet eens uit IJsselmonde kwamen. Hij beloofde met compenserende maatregelen te komen voor de wijk, direct bereikbaar te zijn en op te treden als er problemen zouden zijn en het centrum na vijf jaar weer te sluiten. Wat is er van al die beloften terecht gekomen? Nou, alles. Van dat centrum heeft niemand last gehad. Problemen waren er soms, maar dan alleen in het centrum zelf en na precies na vijf jaar is de boel ontmanteld en het terrein beschikbaar gesteld voor andere doeleinden. De landelijke pers heeft zich na die tumultueuze avond in 2015 niet meer laten zien. Logisch, want die komt alleen ergens naartoe waar rottigheid te verwachten is; kijk maar naar het nieuws. Dat het op heel veel plekken goed gaat met die opvang is namelijk geen nieuws. Zoals zo vaak, bijvoorbeeld ook bij voetbalwedstrijden, verstiert een beperkte groep het helaas voor de rest: jongere asielzoekers uit veilige landen die hier niets te zoeken hebben en extreme hooligans die geweld niet schuwen en uit zijn op ontwrichting en ondermijning van de democratie, daarbij helaas ook vaak gesteund door een aantal landelijke en lokale politici. Deze column schrijf ik overigens op 14 mei. Dat is de dag waarop we in Rotterdam stilstaan bij het bombardement op onze stad in 1940. Dat was nog eens nieuws! Ruim 700 mensen kwamen hierbij om het leven en ongeveer 80.000 werden er dakloos. Een steeds kleinere groep ouderen, waaronder leden van onze vereniging, kan dit navertellen. Waar extreem gedachtegoed toe kan leiden, zou goed bekend moeten zijn. Maar helaas, de les van de geschiedenis is dat we van de les van de geschiedenis blijkbaar niet veel leren. En dat is slecht nieuws